تابش خیره کننده چیست

معیار روشنایی یا شدت نور لومن است. به عنوان مثال، در داخل خانه، بیشتر نور مصنوعی دارای شدت 400 تا 600 لومن است. اگر هوای بیرون آفتابی باشد، روشنایی در محدوده وسیعی در نوسان است، روشنایی سایه 1000 لومن و روشنایی مکانی با کف سیمانی بزرگ مانند بزرگراه 6{{9} است. } لومن. زیر 3500 لومن، چشمان ما احساس راحتی می کنند. وقتی روشنایی نور مستقیم یا منعکس شده به 4،000 لومن می‌رسد، چشم انسان در دریافت نور دچار مشکل می‌شود. وقتی سعی می کنیم به این مناطق بسیار روشن نگاه کنیم، فقط یک فلاش سفید را می بینیم که خیره کننده است. برای کاهش ناراحتی ناشی از مقدار نور وارد شده به چشم ما، شروع به چروکیدن می کنیم. هنگامی که روشنایی به 10000 لومن می رسد، چشمان شما شروع به فیلتر کردن کامل نور می کنند زیرا نور دریافتی آنها بسیار قوی است. قرار گرفتن در معرض چنین نور شدید برای مدت طولانی می تواند باعث آسیب شود و منجر به کوری موقت یا حتی دائمی شود. در یک روز صاف، نور منعکس شده توسط یک منطقه بزرگ از برف می تواند تا 12000 لومن روشن باشد و اگر مستقیماً بدون هیچ محافظی به آن نگاه کنیم، "برف کور" خواهیم بود.
نور مرئی نوری است که چشم انسان می تواند تشخیص دهد. نور مرئی که از خورشید می بینیم بی رنگ به نظر می رسد، که اغلب آن را نور سفید می نامیم. در واقع از مخلوطی از فرکانس های مختلف نور رنگی تشکیل شده است. نور مخلوط با تمام نورهای رنگی در طیف مرئی بی رنگ است، یعنی سفید. (برای اطلاعات بیشتر به اصول نور مراجعه کنید).
دو روش اساسی برای دیدن رنگ ها وجود دارد. یک راه این است که یک جسم خودش نوری با فرکانس معین ساطع می کند، مانند نورهای نئونی که رنگ ها را نشان می دهند. راه دیگر این است که جسم تمام فرکانس های نور دیگر را جذب می کند و فقط فرکانس مشخصی از نور را منعکس می کند یا فرکانس های متعدد نور را منعکس می کند و این امواج نوری با هم مخلوط می شوند و به عنوان یک رنگ نور درک می شوند، مثلاً اشیاء نقاشی شده رنگ را نشان می دهند. بدین ترتیب. برای مثال، یکی از راه‌های دیدن نور زرد این است که یک جسم مستقیماً نور را با فرکانس زرد ساطع کند. راه دیگر جذب نور در قسمت آبی طیف و انعکاس نور در قسمت های قرمز و سبز است که با هم مخلوط شده و توسط چشم انسان به رنگ زرد درک می شود.